Teetje, 4 december 2011
Thailand , Pak Chong 27°

Gekkehuis

Mijn eerste Teetje verhaal sinds... nou ja sinds een eeuwigheid.
Voor diegenen die het gemist hebben. In de laatste week dat we in Nederland waren, werden we gemaild door de programmamakers van de show Python Hunters van National Geographic Wild. Drie rare gasten die aanvankelijk zijn begonnen met een seizoen tijgerpythons wegvangen uit de Everglades in Florida. Achtergrond info: Tijgerpythons horen niet in Amerika, die horen o.a. hier in Thailand. Maar na een of andere orkaan of zo zijn er een stuk of 900 ontsnapt uit een farm (of woorden van gelijke strekking). Die doen het, gezien de gelijkenis in biotoop en klimaat, bijzonder goed in Florida en er gingen al allerlei beangstigende verhalen rond dat ze mensen zouden wurgen, inheemse alligators opeten en zulks dingen meer. Er zijn vervolgens 15 vergunningen uitgereikt aan slangenkenners om deze uitheemse dieren weg te vangen en (helaas) af te maken of in uitzonderlijke gevallen te gebruiken voor educatieve doeleinden.
De drie showmasters van de Python Hunters zijn slangen/ krokodillen kwekers die als eerste deze speciale vergunning ontvingen en onder ogen van de media op hun eerste dag meteen een python uit de Everglades wisten te vissen. Vervolgens werden ze door velen benaderd om daar een televisieshow van te maken, en uiteindelijk zijn ze met National Geographic Wild in zee gegaan. Eerste seizoen: pythons uit de Everglades vissen. Tweede seizoen, ben vergeten waar dat over ging. Derde seizoen wordt nu opgenomen en daarbij gaan ze de wereld rond om slangen te vinden en uitleg erbij te geven en nu kwamen ze naar Thailand. Ze zijn onder andere slangen gaan vangen in Bangkok die door de overstromingen in de huizen van de mensen hun onderkomen vonden. Verder zijn ze nog tussen de rijstvelden succesvol cobras wezen zoeken, maar de zwaarste taak was nog om een tijgerpython in zijn natuurlijke bioptoop te vinden. En daarvoor kwamen ze bij Khao Yai national park terecht en wie anders zou je dan vragen dan de enige echte Teetje? Wie anders? Nou wat dacht je van de meest vooraanstaande professor in herpetologie (das amfibietjes en reptieletjes) van Thailand. Daarbij kwam nog eens dat een parkranger hen op de vingers moest kijken of alles wel volgens de parkregels gebeurt. Maar ook wij waren aanvankelijk welkom. Wij kregen een hoop vragen over het park en hebben veel info doorgespeeld. Zo veel dat ik bang was dat ze op een gegeven moment genoeg wisten en ons niet meer nodig zouden hebben.

Een week of twee terug kwam de vooronderzoeker van het programma op bezoek en ging met ons twee de jungle in. Een zeer vriendelijke Canadees, fors van stuk, nam plaats achter in onze pick-up en in een avondje en de daarop volgende volledige dag hebben we ons beste gedaan om slangen te vinden en het park te laten zien. Het was makkelijker als ze gewoon voor makaken of herten kwamen, maar ja dat is minder spectaculair, mensen willen enge beestjes zien. Ik vond een prachtig mooie slang, de Black-Banded Keelback genaamd. Maar ondanks zijn schoonheid zou dat ook nog niet echt spannende tv maken, want het beest was net een halve meter lang en bovendien niet eens dodelijk. Er kwamen nog wel twee olifanten bij en nog van alles, maar geen python. Vergeet ik bijna dat ik wel een python vond, maar het beest was al dood. Dus dat telt nie. Hoe dan ook, Kai, de vooronderzoeker, ging goed gezind naar huis en hij was positief over ons dus onze bijdrage leek verzekerd.

Afgelopen woensdag of donderdag zou de crew en de drie Python Hunters met camera's en al naar het park komen. Kai was inmiddels weer terug naar Canada, en de zogenaamde 'fixer' (das iemand die het geheel logistiek een beetje regelt evenals filmvergunningen en zulks dingen meer) een Thaise man, Gong genaamd, zou contact met ons opnemen. Gezien de chaotische aard van het hele gebeuren ging ik er vanuit dat ie vlak voordat ze daadwerkelijk zouden komen wel zou bellen. Maar toen we woensdag nog niets gehoord hadden, wilde ik hem toch maar eens bellen. Ik had zijn telefoonnummer echter niet. Dus ik naar Canada mailen, vervolgens zijn zij weer met Gong gaan bellen en toen kwam gong er ineens mee dat het beledigend zou zijn voor de professor en park ranger als wij naast hen ook nog eens erbij zouden zijn. Kai was van mening dat hoe meer ogen, hoe meer kans op slangen, maar Gong zag problemen. Wat misschien deels met de Thaise cultuur te maken heeft, waarbij iedereen erg opkijkt tegen hogere functies en je hen niet voor de voeten durft te lopen. En ja zowel een professor als een parkranger klinkt heftiger dan gewoon een stel dreumessen die tours leiden. Dus toen kregen wij na weken ernaar toe te hebben geleefd te horen dat wij overbodig waren. Diep teleurgesteld en lichtelijk van de zeik nam ik het nieuws tot me. Ach ja, was inmiddels wel gewend dat ik lekker hoog van de toren heb geblazen over potentiele mooie projecten die dan uiteindelijk op het laatste moment toch weer in het water vallen, dus dit kon er ook wel bij.
Kai deed echter moeite voor ons, en snapte er niets van dat hij en wij pas een dag vooraf te horen krijgen dat we overbodig zijn. Hij wilde ons graag een kans geven en ik kreeg nog telefoonnummers van enkele crew-leden. Ik wist niet zo goed wat ik met die telefoonnummers moest. Moest ik hen gaan bellen en smeken om mij mee te nemen? Zou een beetje raar zijn, is het nie. Kai ging zelf in ieder geval nog even zijn handjes voor ons in het vuur steken.

Maar het leek allemaal voor niets te zijn. We moesten afwachten tot donderdagochtend en dan heeeel, heeeeeeeel misschien....
MAar donderdagochtend hoorden we niets. Het ging niet door. Donderdagmiddag kreeg ik via de sms echter nog te horen dat ze gearriveerd waren in de jungle. En excuses dat het allemaal zo gelopen was. Maar ja, daar hebben we verder ook weinig aan.
's Avonds weer een sms. Is het niet te koud voor slangen?
Ik twijfelde of ik on-professioneel zou zeggen: vraag dat maar aan die professor of park ranger, die weten het toch zo goed?
Maar ik antwoorden eerlijk dat wij eerder pythons in December hadden gezien.
Donderdag 23:30. Telefoon. De parkranger was niet op komen dagen en de professor bleek incompetent, die had ooit 1 keer een slang gezien in Khao Yai, sprak nauwelijks Engels en was met zijn familie (die ie mee had genomen voor de shoot) terug naar Bangkok gestuurd.
Kun je er morgenvroeg zijn? Alleen?
Tan mocht niet mee, teveel mensen in beeld was niet de bedoeling.
Ja, tuurlijk kan ik er zijn.
Nauwelijks geslapen, want het was al laat, en om 5.20 ging de wekker en bovendien de druk nog 10 keer zo hoog, want nu moest ik de boel komen redden, althans zo voelde het, en ik kreeg slechts 1 dag. Ja dan valt slapen niet mee. Tan is wel meegegaan maar die heeft lekker gerelaxed op de camping.
Ik kom bij hun cottage aan in de het park en er staan 3 minivans, en er loopt een hoop volk rond. Er zijn wat mensen die me aankijken, maar er komt niet echt iemand naar me toe. Ze waren nog omelet aan het bakken en zaten dus nog aan het ontbijt, en ik begon maar bij de vriendelijks ogende persoon. En al snel herkende ik een van de python hunters en langzaam had ik de hele groep wel gehad. Maar er kwam niet echt iemand naar me toe met een plan. De man die ik het laatst had gesproken aan de telefoon was de story-writer, Peter, dus ik probeerde bij hem een beetje te vissen wat het plan was. Er moest wild gespot worden en liefst tijgerpythons, maar die hoop leek al wel opgegeven. Echt veel vertrouwen leken ze niet te hebben. Er was inmiddels wel een andere parkranger gevonden. Met lakschoentjes en een strak pantalonnetje, haha. Een echte ranger!
Ik opperde om gibbons te gaan zoeken en het leek dat eigenlijk alles prima was. De hoofdtaak om slangen, liefst pythons, te vinden werd uitgesteld tot slang-prime-time, na de schemer.
Ze zagen de pick-up truck waar ik mee gekomen was en dat was meer hetgeen waar de Python Hunters graag mee rijden. Niet met VIP vans met airco. Ik had geen bankjes in de laadbak, maar ze vonden op de rand zitten prima. Ze waren wel wat gewend. In de laadbak zaten dus de drie Python Hunters met cameraman en naast me op de bijrijderstoel zat de geluidsman. Ik rijd niet graag als ik ondertussen ook nog beestjes moet zoeken, maar goed. De vans volgenden me netjes. En ik loodste ze naar het gebied waar ik de meeste gibbon families weet te wonen en hoopte maar dat er een familie op niet al te grote afstand van zich zou laten horen. De eerste stop hoorden we ze te ver weg, de tweede stop dichterbij. Dus te voet dwars de jungle door met een deel van de crew, terloops nog wat berenklauw afdrukken op de bomen aangewezen en gelukkig de eerste gibbon voor ze gespot. Dat valt niet mee, want ze stoppen vroegtijdig met zingen als ze iets vreemds horen aankomen. En ondanks dat deze mensen voorzichtig doen, blijft het onmogelijk om stil door de jungle heen te gaan met een groep van 8 man. Het filmen begon. Het bleek een familie van 4 volwassenen en een jong te zijn en er werd aardig wat tijd besteed om de beestjes in beeld te krijgen. Een goed begin. En de sfeer was nog niet grimmig. Daarvoor was ik vooraf namelijk gewaarschuwd door Kai. Er staat immers hoge druk op zo'n hele crew en er moet in die korte tijd dat ze op locatie zijn wel iets gevonden worden, zoniet dan zijn ze niet te genieten, vertelde hij.
Volgende plan: naar de waterval en daar vlakbij een krokodil vinden.
Das dan weer een half uurtje tuffen door bochtige wegen omgeven door mooie jungle.
Vervolgens halverwege onze route kom ik de bocht om, ik zie wat op de weg liggen, herken ineens de tekening en tegelijkertijd ramt een van de drie Python Hunters hard op het dak van de cabine. Het was te laat, ik rijd vol over een drie meter lange tijgerpython heen...



Of nee. Dat zou een grap zijn. Even die laatste zin herschrijven: Ik weet nog net uit te wijken, slinger er omheen en ga in de ankers en breng de wagen schuin op de weg tot stilstand. De drie python hunters en de cameraman springen de wagen uit, en ik ook natuurlijk en nog voor het beest er erg in had was ie al in handen van de drie. De geluidsman die naast me zat, had niet echt benul van wat er gebeurde, die zal het beest wel voor een lange stok hebben aangezien.
Nog nooit heb ik een tijgerpython overdag gevonden. We hebben er al een aantal gezien op onze tours, maar Buddha was aan onze zijde, zal ik maar zeggen. De koele nachten in dit winterseizoen zijn waarschijnlijk de reden dat het beest overdag er op uit is om een warme plek te vinden voordat ie hertjes gaat verorberen.
Het beest was lekker opgewarmd en daardoor lekker aggressief. Leuk voor de cameraman, want meermaals was het beest welwillend om met wijd opengesperde bek uit te halen vol in de lens. De kans is klein dat ze me nu nog uit de opnames knippen, haha. Volgend jaar in de 2e, 3e of 4e maand zal het uitgezonden worden.
Het was hun laatste dag in Thailand voordat ze terug naar huis zouden vliegen en dit was voor het eerst dat ze een tijgerpython in zijn originele biotoop, in het wild, hebben gevonden.
Ik was daarbij, en dat had ik niet willen missen. Echt de held voelen deed ik me niet, een slang op de weg vinden is nu eenmaal gewoon geluk en heeft niet veel met een oog ervoor hebben te maken, maar goed feit is dat ik hem met hen gevonden heb. De cameraman en de drie mannen waren wel even onder de pannen. Heerlijk Amerikaans (de drie Hunters zijn van the USA) werd er heerlijk gezwetst over vanalles en nog wat. Ja je moet er natuurlijk wat van maken. Er werden allerlei vergelijkingen gemaakt met de Burms (Engels vakjargon voor de Burmese Python (wat wij dus de tijgerpython noemen)) die ze in de Everglades vangen en degenen die in gevangenisschap gehouden worden. Maar ondanks dat ze het allemaal mooi vertellen, hebben ze er wel echt verstand van.

Het acteren ging me niet echt lekker af. Er was al spanning genoeg om mijn werk te doen, en dan zeg je iets tegen ze, gewoon iets dat spontaan in je opkomt, maar dan vervolgens drukt die cameraman zijn lens in je neus en zegt kun je even daar gaan staan en dan nog eens herhalen wat je net zei, maar dan in beeld.
Wat zei ik net?
Dan heet het ineens acteren. Ik dacht dat ik dat beter zou kunnen dan dat er op dat moment uitkwam. Ben benieuwd hoe het er op tv uitziet. Maar goed, dat is bijzaak.
Hopelijk laten ze me niet al teveel zien, want dat was helemaal niet mijn insteek. Ik ging er eigenlijk vooraf helemaal niet vanuit op tv te komen. Ik dacht dat ik ze ergens naartoe zou leiden, dat ik misschien iets voor ze zou vinden en dat zij dan vervolgens spelen alsof zij het vinden. Leek me niet meer dan normaal. Maar voordat we op gibbonjacht gingen kreeg ik meteen zo'n microfoontje opgespeld en zo'n zendertje met een band om mijn middel. Zweet lekker in de jungle. En ik moest bovendien ervoor tekenen dat ik het niet erg vond op tv te komen. Uhmmm... OK.

De krokodil zoeken werd afgeblazen. De waterval werd nog wel 'even' op film gezet, kon ze daar nog een vliegende hagedis tonen, maar daar hield het wel een beetje mee op. Daarna hoopten ze dat ik ook nog een paar wilde olifanten uit mijn hoge hoed zou toveren. En dat moge dan makkelijker zijn dan een python vinden, het geluk was wel verspeeld. Het hoofddoel was bereikt en de olifanten bleven onzichtbaar in de jungle, slechts hun aanwezigheid verradend door de vele trails, de geur en de mesthopen op de weg.
Al met al een bijzondere kijk in een wereld die mij voorheen onbekend was.

Ter illustratie heb ik mijn camera niet vergeten uit te pakken. Dus hier nog een paar kiekjes van de drie Python Hunters met onze vangst.

Ajuus!

Ps. Meteen gewoon weer als vanouds een lekkere lap tekst. Hopelijk gebeurt er nog meer moois.

Verras Ton in Thailand met een belletje via HalloBuitenland.nl