Teetje, 8 mei 2012
Thailand , Pak Chong 34°

Softijs als doktersrecept

Tijd voor een update.
Ik wil eigenlijk vertellen over onze buurman die de hele dag, velen dagen op rij, één en hetzelfde nummer op zijn laptopje heeft aanstaan.
Weet de titel niet, maar 't is van Linkin Park. Een oud hitje. Het staat hard genoeg dat het lekker door de dunne, goedkope Thaise betonmuurtjes dreunt.
Nu kan ik me heel veel muziek voorstellen waarbij ik zelfs als ie het maar eenmaal zou draaien al ernstig geirriteerd zou zijn. Linkin Park kan ik in sommige gevallen best uitstaan, maar 12 uur per dag...
Meerdere dagen op rij...
Je gaat je daarbij toch ernstige vragen stellen over het psychische niveau van zulks één figuur. Het kan natuurlijk dat ie het telkens luistert om het akkoorden schema uit te werken voor gitaar of zo. Ja, ik houd daar rekening mee, heb dat zelf ook weleens gedaan. Maar laten we wel wezen, het is wel Linkin Park. Akkoorden schema's van deze rakkers zijn niet zo bijster spannend. Hij heeft echter geen gitaar.
Misschien duurt het daarom zolang...

Ik ben weer heerlijk op weg lekker om de hete brei heen te draaien. De titel heeft immers niets met buurmannen en diens ernstig beperkte muziekkeuzes te maken.

Waar het wel om gaat.
Wanneer het exact begon is inmiddels in de vergetelheid geraakt. Dat gaat vaak zo wanneer ik fysieke problemen onder de leden heb. Ditmaal was ik er voor mijn doen nog bijzonder rap bij, want echt langer dan een week of 3 geleden is het toch niet begonnen.
De oorzaak is wat onduidelijk. Ofwel de huid bovenop mijn tere voetje is opengeschuurd door het primitieve schoeisel dat ik draag, of het was een bloedzuigerbeet. Want, dames en heren, het seizoen is weer geopend!
De bloedzuigers zijn los. Slaat uw slag!
Ik denk dat het uiteindelijk een combinatie van beiden is.

Ineens viel mij op dat er vanaf het wondje bovenop mijn voet, een lichtelijk zigzaggend spoortje richting mijn kleine teentje ging.
Er was duidelijk een levend wezentje dat net onder mijn huid zich richting onbekende oorden voortbewoog.
Het jeukte bij vlagen, en dan ook echt jeuken.
Een bezoekje gebracht aan de plaatselijke medicijnman, wat in ons geval gewoon een jonge dame betrof, wat niets van doen heeft met het geromantiseerde beeld dat men van een medicijnman heeft. Nu kun je bij een jonge dame natuurlijk hele andere beelden romantiseren, maar daar zijn we hier nu niet voor tot elkaar gekomen. Ik had ook gewoon kunnen schrijven dat we naar de plaatselijke apotheek zijn gegaan, wat eigenlijk een exacter beeld schept van de werkelijke situatie, maar klinkt minder mooi. Degenen die misschien nooit verder dan de Westerse wereld zijn gekomen, zullen ongetwijfeld een primitieve gedachte hebben bij Azië. En dat wordt netjes in stand gehouden door de reizende medemens die enkel foto's schiet van authentieke scenes die schaars, maar fotogeniek zijn. De moderne kant van het land dat verreweg de overhand heeft, is niet zo boeiend om te fotograferen. Vervolgens zien de thuisblijvers enkel oude vrouwtjes op blote voeten met een bamboestok over de schouder met aan beide uiteinden een rieten mand met ongewasse groenten. Wanneer je hier bent, zul je merken dat het nog een hele kunst is zulke vrouwtjes te vinden, en zodra gevonden ben je zo blij met de herkenning dat je er een foto van maakt en het beeld in stand houdt voor Jan Thuisblijver. Vertekende beelden geven is niet enkel toebedeeld aan de media, nee dat doen we zelf net zo lief. En ik dus ook.
Weet je nog waar ik het over had?
Mooi.
Dus ik kreeg een zalfje en wat pilletjes. De jeuk leek door het zalfje aanzienlijk te verminderen. Maar het beestje bleef doorgraven.
Voor verblijfsreden moest ik weer eens de grens over. Weer eens naar Laos, Frans stokbrood met paté eten.
Daar bereikte ook het diertje in mijn voet een belangrijke bestemming, het hart van mijn voetzool. En als iets een vervelende plek is voor jeuk, dan ...
Terug in Thailand gingen we even op huisbezoek bij een gids die voor ons een tourtje had gedaan. En waarempel hij had een jaar geleden hetzelfde gehad. De dokter had vervolgens met zo'n ijsspray die ze op de voetbalvelden vaak gebruiken na een blessure het beestje doodgevroren en dat was het einde geweest van zijn probleem.
Wij naar diezelfde dokter.
De ijsspray was op, en die zijn hier niet op ieder hoek van de straat verkrijgbaar.
Maar als doktersrecept kreeg ik een opdracht mee.
Bezoek de plaatselijke melkboerderij, ja eentje met Hollandse zwart-witte koeien. Koop 4 van hun zelfgemaakte softijsjes en krijg er gratis een koelboxje bij met een speciaal soort verpakkingsijs om het langdurig koel te houden.
Neem het 'verpakkingsijs' en houd het tegen de huid.
Het eind van het spoor was inmiddels onduidelijk geworden omdat het beestje onder mijn voetzool wat rondjes had gemaakt. Dus moesten we voor de zekerheid het hele spoor bevriezen.

De dokter had Tan verteld dat ze het ijs zolang als ik het kon uithouden op mijn huid moest houden.
Op zich is dat een duidelijke grens, waren het niet dat het een relatieve grens is die voor iedereen verschillend is. Daarbij neem ik altijd in ogenschouw dat een ander het misschien wat langer vol zou houden dan ik.
Wij naar de melkboerderij, met een kleine bijbetaling volstond de aankoop van slechts 2 ijsjes om er alsnog een tempex koelboxje bij te krijgen met het benodigde verpakkingsijs.
Vervolgens parkeerden we op een parkeerplaats van een tankstation om de handeling uit te gaan voeren. Is het immers een don't-try-this-at-home-activiteit... (Sorry voor de flauwe grapjes)
Ik ging er vanuit dat het pijn ging doen. En ik wilde het zolang mogelijk volhouden om er zeker van te zijn dat het beestje zou afsterven.
Tan drukte het ijs op mijn voetzool. En wanneer ik het niet meer vol kon houden hielden we het toch nog even aan. En zo een keer of 5 om het gehele spoor te bevriezen.
Het deed pijn. Veel pijn. Maar het gaf een goed gevoel, want ik had het vertrouwen dat het zou werken.
Het vertrouwen bleef groeien ieder volgend uur waarbij ik nog steeds de pijn voelde en dacht dat het miniscule beestje dan ook wel iets gevoeld zou moeten hebben.

Nu kan ik inmiddels al een dag of 4 niet normaal lopen.
De brandwonden, want dat zijn het eigenlijk, onder mijn voetzool doen veel pijn als ik loop.
Lopen op de tegelvloer, op blote voeten is best te doen. Maar mijn namaak-crocs met de minieme bobbeltjes op het voetbed, doen teveel pijn.
Ik verwacht dat het na nog een paar daagjes rust wel beter is. Ben bang dat het een blijvend litteken zal blijven, maar goed, das een kleinigheidje. Wij hebben een leven beeindigt en dat mag je best voelen.

Dat was het wel weer.

Ps. in Laos hebben ze me gewoon weer een nieuw visum gegeven en voor de komende 6 maanden mag ik blijven.
Wij denken er over om misschien eind November naar Nederland te komen.
Niets is zeker, maar het is in ieder geval een mooi streven.

Met HalloBuitenland.nl kun je Ton in Thailand echt goedkoop bellen!